Alaskan Malamute, Arktik bölgelerin en eski ve en büyük kızak köpeği ırkıdır. Güçlü yapısı, kalın tüyleri ve olağanüstü dayanıklılığıyla Kuzey'in en zorlu koşullarında ağır yükleri uzun mesafelere çekmek için yetiştirilmiştir. Sibirya Husky ile sıkça karıştırılsa da Malamute çok daha büyük, daha ağır ve güç odaklıdır — Husky hız için, Malamute ise kuvvet için tasarlanmıştır. Malamute'lar ailelerine karşı derin bir bağlılık ve sadakat gösterir. Çocuklarla harika geçinirler; sabırlı, koruyucu ve oyuncu bir doğaya sahiptirler. Sosyal ve dostane yapılarıyla genellikle yabancılara karşı bile sıcak davranırlar — bu sevecen yapıları onları kötü bekçi köpekleri yapar. Sürü hayvanlarıdır ve aile hiyerarşisinde net bir yere sahip olmayı önemserler; tutarsız liderlik altında dominant davranışlar geliştirebilirler. Bu güçlü köpekler yüksek egzersiz ihtiyacına sahiptir ve fiziksel olarak meşgul edilmezlerse kendi eğlencelerini yaratırlar — genellikle sahiplerinin hoşuna gitmeyecek şekillerde. Kaçma konusunda adeta mühendislik yetenekleri sergilerler: çit altından kazma, üzerinden atlama, hatta kapı kollarını açma gibi becerileri vardır. Bu nedenle güvenli, derinlere gömülmüş, yüksek çitlerle çevrili bir bahçe şarttır. Malamute'lar uluma konusunda son derece yeteneklidir ve genellikle havlamak yerine uluyu tercih ederler. Siren, müzik veya diğer köpeklerin sesine yanıt olarak uzun ve melodili ulumalar çıkarabilirler. Bu vokal yetenekleri onları eğlenceli ama bazen zorlayıcı ev arkadaşları yapar. Küçük hayvanlarla bir arada yaşamaya dikkat edilmelidir — yüksek av güdüsüne sahiptirler.

Alaskan Malamute adını Alaska'nın kuzeybatı kıyılarında yaşayan Mahlemut (Mahlemiut) İnuit halkından alır. 'Mahle' kabile adı, 'mut' ise 'köy' anlamına gelir. Bu Arktik topluluk, binlerce yıldır köpekleriyle simbiyotik bir ilişki içinde yaşamış; Malamute'lar ağır yük çekme, kutup ayısı ve fok avı, göç sırasında kamp malzemesi taşıma gibi hayati görevler üstlenmiştir. Mahlemut halkı köpeklerini büyük özenle yetiştirmiş ve güç, dayanıklılık ile uysal karakter özelliklerini nesiller boyunca seçilimle pekiştirmiştir. Bu dikkatli yetiştirme geleneği, Malamute'un genetik saflığını ve tutarlı karakterini bugüne kadar korumasını sağlamıştır. 1896'daki Klondike Altına Hücumu döneminde Alaska'ya akın eden altın arayıcıları, güvenilir kızak köpeklerine büyük talep göstermiş ve Malamute'lar bu dönemde geniş çaplı popülerlik kazanmıştır. Ancak bu dönemde diğer ırklarla kontrolsüz çaprazlama, saf Malamute nüfusunu ciddi şekilde tehdit etmiştir. Irkın kurtarılması, 1920'lerde ve 30'larda özveriyle çalışan yetiştiricilerin çabalarıyla mümkün olmuştur. II. Dünya Savaşı'nda Malamute'lar, Arktik bölgelerde arama-kurtarma, ağır yük taşıma ve haberleşme görevlerinde aktif olarak kullanılmıştır. Ne yazık ki savaş sırasında birçok köpek hayatını kaybetmiştir. Savaş sonrası ırk yeniden inşa edilmiş ve AKC tarafından 1935'te resmen tanınmıştır. 2010 yılında Alaska'nın resmi eyalet köpeği ilan edilmesi, bu ırkın bölge tarihindeki önemini tescillemiştir.

Alaskan Malamute, kızak köpekleri arasında en büyük ve en ağır olanıdır. Erkekler tipik olarak 36-45 kg ağırlığında ve 61-66 cm omuz yüksekliğinde olurken, dişiler 32-38 kg ağırlığında ve 56-61 cm yüksekliğindedir. Bazı bireyler 50 kg'ı aşabilir, ancak aşırı büyüklük ırk standardında tercih edilmez — güç ve dayanıklılık dengesi önemlidir. Geniş ve derin göğüs kafesi, güçlü ve iri kemikli bacaklar ile kompakt, geniş pençeler, bu ırkın ağır yük çekme kapasitesini yansıtır. Pençeleri kar ayakkabısı gibi işlev görür; parmak araları tüylüdür ve kar üzerinde batmadan hareket etmeyi kolaylaştırır. Kurt benzeri görünüme sahiptir ancak daha yumuşak bir yüz ifadesi vardır. Gözleri her zaman kahverengidir — mavi göz Malamute'ta ciddi bir ırk hatası kabul edilir ve bu özellik onu Husky'den ayıran en belirgin farklardan biridir. Badem şeklindeki gözleri, dostane ve zeki bir ifade taşır. Kulakları orta büyüklükte, üçgen şeklinde ve diktir; ileri veya yana yatık durabilirler. Yoğun çift katmanlı tüy yapısı, Arktik koşullara mükemmel uyum sağlar. Yumuşak ve yoğun alt tüy 5 cm'ye kadar uzayabilir; üst tüy daha kaba, kısa-orta uzunlukta ve su iticidir. Gri-beyaz en yaygın renk kombinasyonudur; siyah-beyaz, kızıl-beyaz, sable ve tamamen beyaz de görülür. Yüzde tipik bir kurt benzeri maske deseni bulunur. Kuyruğu bol tüylü ve sırt üzerine kıvrıktır — bir bayrak gibi dalgalanır.

Alaskan Malamute'un kalın çift katmanlı tüyleri düzenli bakım gerektirir. Normal dönemlerde haftada 2-3 kez derin tarama yeterlidir; slicker fırça ve undercoat rake en etkili araçlardır. Yılda iki kez (ilkbahar ve sonbahar) yaşanan yoğun tüy dökme dönemleri, adeta bir 'tüy patlaması' yaratır — bu dönemlerde günlük tarama şarttır ve her seansta çöp torbası dolusu tüy çıkması normaldir. Malamute tüyü asla traş edilmemelidir. Çift katmanlı yapı hem soğuktan hem de güneşten korur; traş edilen tüy düzgün geri çıkmayabilir ve güneş yanığı riskini artırır. Banyo 6-8 haftada bir yapılabilir; tüylerinin doğal su itici yapısı fazla sık banyoyu gereksiz kılar. Banyo sonrası tamamen kurutulmalıdır. Egzersiz, Malamute sahipliğinin en kritik boyutudur. Günde en az 1.5-2 saat yoğun fiziksel aktivite gereklidir. Yürüyüş, koşu, yüzme, çekme sporları (canicross, skijoring, weight pulling), agility ve doğa yürüyüşleri idealdir. Çekme sporları, bu ırkın doğal yeteneklerini kullanmasına ve tatmin olmasına en iyi olanak sağlayan aktivitelerdir. Kaçma konusunda olağanüstü yetenekli olmaları, ev güvenliğini önemli kılar. Bahçe çitleri en az 180 cm yüksekliğinde olmalı ve toprak altına 30-50 cm gömülmelidir — Malamute'lar profesyonel kazıcılardır. Eğitimde erken başlangıç ve tutarlılık kritiktir. Zeki ama bağımsız düşünürlerdir; komut tekrarından çabuk sıkılırlar. Liderlik net ve kararlı olmalı ancak asla sert veya fiziksel olmamalıdır. Av güdüsü yüksek olduğundan küçük hayvanlarla birlikte yaşamada dikkatli olunmalıdır.

Alaskan Malamute'ların ortalama yaşam süresi 10-14 yıl olup, büyük ırklar arasında iyi bir süre kabul edilir. Ancak ırka özgü bazı önemli sağlık sorunları bulunmaktadır. Kalça displazisi, bu büyük ve ağır ırkta en yaygın ortopedik sorundur. OFA (Orthopedic Foundation for Animals) değerlendirmesi yaptırılmış ebeveynlerden gelen yavrular tercih edilmelidir. Alaskan Malamute Polinöropatisi, ırka özgü ilerleyici bir sinir hastalığıdır. Genellikle genç yaşta başlar ve yürüme bozukluğu, kas erimesi ile kendini gösterir. Genetik test mevcuttur ve sorumlu yetiştiriciler bu testi mutlaka yaptırmalıdır. Kondrodisplazi (cücelik geni) resesif olarak taşınır; etkilenen yavrularda kısa bacaklar ve orantısız iskelet gelişimi görülür. Göz hastalıkları arasında katarakt ve hemeralopia (gündüz körlüğü) öne çıkar. Hemeralopia, parlak ışıkta görme zorluğuna yol açan nadir bir durumdur. Progresif retinal atrofi (PRA) de görülebilir. Yıllık göz muayenesi tavsiye edilir. Hipotiroidizm, kilo alımı, tüy sorunları ve letarji belirtileriyle kendini gösterir. Çinko emilim bozukluğu (Zinc Responsive Dermatosis) Malamute'larda sık görülen bir durum olup, burun, ağız çevresi ve pençelerde kabuklanma ve tüy dökülmesine yol açar; çinko takviyesiyle kontrol altına alınabilir. Gastrik dilatasyon-volvulus (mide dönmesi) riski derin göğüs yapısı nedeniyle mevcuttur; egzersiz öncesi ve sonrası beslenme arası bırakılmalıdır.

Alaskan Malamute'lar boyutlarına rağmen şaşırtıcı derecede az yiyen bir ırktır — bu, Arktik koşullarda sınırlı besinle uzun süre çalışabilmeyi sağlayan verimli bir metabolizmanın sonucudur. Yetişkin bir Malamute için günde 2 öğün halinde toplam 3-4 su bardağı yüksek kaliteli kuru mama genellikle yeterlidir, ancak miktar aktivite düzeyine göre önemli ölçüde değişebilir. Aktif veya çalışan Malamute'lar, özellikle soğuk havalarda, dinlenme dönemindeki ihtiyaçlarının iki katına kadar kalori gerektirebilir. Yüksek proteinli (%25-30) ve yeterli yağ içerikli (%15-20) büyük ırk formülasyonları tercih edilmelidir. Protein kaynağı olarak balık, kuzu veya geyik eti iyi tolere edilir. Malamute'ların verimli metabolizmaları bir avantaj gibi görünse de, az aktif bireylerde obeziteye yol açabilir. Kilo kontrolü dikkatle yapılmalı; kaburgalar hafif basınçla hissedilmeli ve belden bakıldığında bel çizgisi görülebilmelidir. Yaşlanan ve aktivitesi azalan Malamute'larda porsiyon azaltılmalıdır. Çinko emilim bozukluğuna yatkın oldukları için, çinko takviyesi veteriner tavsiyesiyle düşünülebilir. Eklem sağlığı için glukozamin ve kondroitin takviyesi, özellikle orta yaştan itibaren faydalıdır. Omega-3 yağ asitleri tüy ve cilt sağlığını destekler. Gastrik dilatasyon-volvulus riskini azaltmak için yemekleri bölün, yükseltilmiş kaptan verin ve egzersiz öncesi/sonrası en az 1 saat beslenme arası bırakın.