Kutu Kaplumbağası (Terrapene carolina), Kuzey Amerika'nın ormanlık ve çayırlık bölgelerinde yaşayan, menteşeli plastron yapısı sayesinde kabuğunu tamamen kapatabilme yeteneğiyle sürüngen dünyasında benzersiz bir konuma sahip karasal kaplumbağa türüdür. 'Box turtle' (kutu kaplumbağası) adı, hayvanın tehdit hissettiklerinde vücutlarını kabuğa tamamen çekerek kapağı tam anlamıyla kapatan kutu şeklini almasından gelir — bu savunma mekanizması yırtıcıları büyük ölçüde caydırır. Terrapene cinsinin en yaygın türü olan T. carolina'nın birkaç alt türü tanınmıştır: Doğu Kutu Kaplumbağası (T. c. carolina), Üç Parmaklı Kutu Kaplumbağası (T. c. triunguis), Florida Kutu Kaplumbağası (T. c. bauri) ve Gulf Coast Kutu Kaplumbağası (T. c. major) bunların başında gelir. Her alt tür biraz farklı coğrafi dağılım, renk deseni ve kabuk morfolojisi sergiler. Kutu Kaplumbağaları karasal olmalarına rağmen nemli habitatları tercih eder — ormanlık alanlardaki yaprak örtüsü, meyve ağıçları altındaki çayırlar ve dere kenarları bu türün doğal evidir. Yaz sıcaklıklarından korunmak için sığ sularda yıkandıkları, yazlık estivasyona (yaz uykusu) ya da kış hibernasyonuna girdikleri görülür. Her bireyin kabuk deseni benzersizdir: sarı, turuncu, kırmızı ve siyahın birleşiminden oluşan karmaşık desenler kaplumbağaları bireysel olarak tanımlamaya imkân tanır. Uzun ömürlü türlerdir — doğru bakım koşullarında 30-50 yıl, bazı bireyler 100 yılı aşan bir ömür sürebilir. Sakin ve çekingen yapılarıyla bilinirler; strese oldukça hassas olup yaşam alanı değişikliğine ve tutulmaya tepki verebilirler. Habitat kaybı, yol ölümleri ve kaçak toplanma birçok popülasyonu tehdit etmektedir. ABD'nin birçok eyaletinde doğadan toplanması yasaklanmıştır ve bazı eyaletlerde evcil hayvan olarak tutulması da kısıtlanmıştır.

Terrapene carolina 1758'de Linnaeus tarafından tanımlanmıştır. Kuzey Amerika'nın en geniş yayılımlı kara kaplumbağası türlerinden biri olup Kanada'nın güneyinden Meksika Körfezi kıyılarına, Atlantik sahillerinden Great Plains'in doğu sınırına kadar yayılır. Yerlisi oldukları coğrafyada Kutu Kaplumbağaları, kuzey Amerika'nın yerli halklarının (Cherokee, Iroquois ve diğerleri) kültüründe önemli bir yer tutmuştur. Kabuklarından müzik aleti, tören kabı ve takı yapılmış; bazı kültürlerde uzun ömrün simgesi olarak değer görmüştür. 19. ve 20. yüzyıllarda Kuzey Amerika'da en popüler evcil kaplumbağalardan biri olan bu tür, 1900'lerin ortasından itibaren evcil hayvan ticaretine dahil edilmiştir. Uzun ömürleri ve insanlarla kurabilecekleri bağ nedeniyle çekici bulunmuşlardır. Bazı bireyler 3-4 insan kuşağına tanıklık etmiş; aile mirası olarak kuşaktan kuşağa aktarılmıştır. 20. yüzyılın ikinci yarısında yoğunlaşan kentleşme, tarım arazisi genişlemesi ve yol yapımı kutu kaplumbağası popülasyonlarını dramatik biçimde etkilemiştir. Yavaş büyümeleri, geç cinsel olgunlaşmaları (4-7 yıl) ve düşük yıllık yavru sayısı popülasyon geri kazanımını son derece yavaşlatmaktadır. Bugün birçok ABD eyaletinde koruma altında olup ticaret kısıtlamaları getirilmiştir. Türkiye'de esaret üretimi bireyler çeşitli üreticilerden yasal olarak temin edilebilir.

Kutu Kaplumbağası'nın en tanımlayıcı anatomik özelliği plastron (alt kabuk) yapısıdır. Diğer kaplumbağalarda rijid olan plastron, bu türde iki menteşeyle öne ve arkada ayrılarak açılıp kapanabilir — hayvan tamamen içine çekildiğinde plastronun her iki ucu karapaksa tam oturarak geçirimsiz bir kapalı sistem oluşturur. Bu yapı, yırtıcıların bile kabuğu açmasını son derece güçleştirir. Karapaks yüksek kubbeli ve kompakttır. Alt türe ve bölgeye göre kabuk deseni büyük çeşitlilik gösterir. T. c. carolina'da sarı, turuncu veya kırmızı lekelerden oluşan desen zenginliği dikkat çekerken T. c. triunguis'te desen daha monoton ve kahverengidir. Florida alt türü T. c. bauri parlak sarı çizgi ve lekeler içerir. Her bireyin deseni benzersizdir ve parmak izi gibi birey tanımada kullanılabilir. Cinsiyet dimorfizmi belirgindir. Erkeklerin gözleri parlak kırmızı veya turuncu-kırmızıdır; dişilerinki kahverengi veya sarımsıdır — bu göz rengi farklılığı alan tespitini büyük ölçüde kolaylaştırır. Erkeklerin plastron orta bölümü hafifçe içbükeydir (çiftleşme için adaptasyon). Yetişkin boyut 12-18 cm karapaks uzunluğu ve 300-600 gram ağırlıktır; bazı bireyler 20 cm'e ulaşabilir. T. c. major (Gulf Coast) alt türü bu cins içinde en büyüktür.

Kutu Kaplumbağası için en ideal ortam doğal koşulları taklit eden geniş bir dış mekân kafesidir. En az 4-6 m² alan önerilir; duvarlar kaplumbağanın tırmanmasını önleyecek biçimde tasarlanmalı (iç yüzey düz veya hafif içe eğimli) ve zeminde 20-30 cm derinliğinde toprak-yaprak karışımı substrat bulundurulmalıdır. Gölgelik alanlar (ağaç altı, ahşap kapak veya çalı örtüsü), güneşli bölümler ve nemli zemin alanlarının bir arada bulunması sağlanmalıdır. Sığ su kabı — kaplumbağanın omuzlarına kadar gelecek derinlikte, geniş tabanlı — zorunludur. Kutu Kaplumbağaları düzenli yıkanma yapar, su içer ve bazı bireyler uzun süre suda bekleyebilir. Su her gün değiştirilmelidir. Kapalı ortam bakımı için minimum 120x80 cm yer kapasiteli bir terrarium veya özelleştirilmiş kutu gerekir. Sıcak bölge 28-30°C, ılıman bölge 24-26°C, serin bölge 20-22°C olmalıdır. Gece sıcaklığı 18-20°C'ye düşebilir. UVB aydınlatma (10-12% UVB) günde 10-12 saat sağlanmalıdır. Substrat en az 8-10 cm derinliğinde nemli toprak, hindistan cevizi lifi veya yaprak karışımı olmalıdır — kaplumbağanın yarı yarıya gömülmesine izin vermelidir. Nem yönetimi kritiktir. Ortam nemi %60-80 arasında tutulmalıdır; düşük nem iştahsızlık, gözlerde kuruma ve deri soyunma sorunlarına yol açar. Substratın bir bölümünü sürekli nemli tutmak, hafif misting ve geniş su kabı nemi destekler. Hibernasyon: Sağlıklı bireyler için kış uykusu doğal ve önerilen bir dönemdir. 4°C-10°C sıcaklık aralığında, karanlık ve sızıntısız bir ortamda (ahşap kutu içinde nemli toprakla) 3-5 ay süren hibernasyon gerçekleştirilebilir. Hibernasyon öncesi kaplumbağa tartılmalı ve kilo kaybı takip edilmelidir.

Kutu Kaplumbağası doğru bakım koşullarında oldukça dayanıklı bir tür olmakla birlikte çeşitli sağlık sorunlarına dikkat edilmelidir. Vitamin A eksikliği (Hipovitaminoz A) tek tip diyetle beslenen bireylerde sık görülür. Belirti olarak göz kapağı şişliği (palpebral ödem), gözleri açamama, iştahsızlık ve burun akıntısı sayılabilir. Tedavi veteriner tarafından A vitamini enjeksiyonu ve diyet çeşitlendirmesidir (koyu yeşil yapraklı besinler, havuç, balkabağı). Önlem: her gün çeşitli, dengeli besin sunmak. Solunum yolu enfeksiyonları düşük nem (%50 altı), soğuk ortam ve stres kaynaklı bağışıklık düşüşüyle tetiklenir. Burun akıntısı (rinitis), ağız açık nefes alma ve letarji belirtileri görülür. Hafif vakalar ortam iyileştirmesiyle düzelebilir; ciddi enfeksiyonlar veteriner antibiyotik tedavisi gerektirir. Kabuk çürümesi (shell rot) nemli ve kirli ortamda bakteri veya fungus kaynaklı gelişebilir. Kabukta renk soluklaşması, yumuşama ve kötü koku erken uyarı işaretleridir. Povidon iyot ile yerel tedavi ve ortam iyileştirmesi çoğu vakayı çözebilir. Hibernasyon sorunları: yetersiz vücut rezerviyle hibernas giren bireyler açlık kaynaklı sorunlar yaşayabilir. Çok soğuk ortam donmaya yol açabilir. Her hibernasyon öncesi kaplumbağanın ağırlığı tartılmalı, yüzde kaybı takip edilmelidir. Stres kaynaklı iştahsızlık yeni ortam değişikliğinde en sık karşılaşılan sorundur. Kutu Kaplumbağaları yaşadıkları alana güçlü bir bağ geliştirir (home range fidelity) ve yeni ortama adaptasyon haftalar sürebilir. Sakin ortam, zengin substrat ve minimum müdahale adaptasyonu hızlandırır.

Kutu Kaplumbağası omnivor bir türdür ve diyetin hem hayvansal hem bitkisel bileşenler içermesi sağlık için zorunludur. Doğada yaşayan bireyler meyve, mantar, böcek, solucan, salyangoz, berries, çiçekler ve ara sıra küçük omurgalı avlar tüketir. Evcil ortamda önerilen diyet oranı: yaklaşık %50 protein kaynakları + %30 sebze ve otlar + %20 meyve. Bu oran mevsime ve bireyin yaşına göre değiştirilmelidir — yavrular büyüme için biraz daha yüksek protein oranına ihtiyaç duyar. Protein kaynakları: Toprak solucanı (earthworm) hem beğenilen hem de besin değeri yüksek bir seçenektir. Dubia hamamböceği, cırcır böceği (cricket), su salyangozları, dondurulmuş kan kurdu (bloodworm), kelebek tırtılları, arılı çilek (hayvanın bulması için çimene bırakılabilir). Pişmiş yumurta (haşlanmış, kabuğu hariç), az miktarda cips balığı veya beyaz balık eti (nadiren) de eklenebilir. Fare verilmemeli — aşırı yağlı olması kilo sorunlarına yol açar. Sebze ve otlar: karahindiba, marul (koyu renkli türler), kabak, balkabağı (buharda pişirilmiş), havuç, mantar (pişmiş). Ispanak oksalat içeriği nedeniyle sınırlı tutulmalıdır. Meyve: çilek, ahududu, böğürtlen, karpuz, muz, kavun. Meyveler hem hoş hem de A vitamini kaynağıdır; ancak yüksek şeker içerikleri nedeniyle abartılmamalıdır. Kalsiyum takviyesi: mürekkepbalığı kemiği veya kalsiyum tozu her öğüne eklenmeli. Multivitamin haftada 1-2 kez verilmelidir. Besleme sıklığı: yavrular her gün, yetişkinler günaşırı. Canlı solucan ve böcekler doğal av güdüsünü uyarır ve zenginleştirme (enrichment) sağlar.