Lori papağanları (Loriinae alt familyası), papağan dünyasının en renkli ve en özel beslenme alışkanlıklarına sahip üyeleridir. Avustralya, Endonezya, Papua Yeni Gine, Solomon Adaları ve Pasifik takımadalarında yaklaşık 55 tür halinde yayılmış olan loriler, evrimsel süreçte tamamen nektarivor (nektar ile beslenen) bir yaşam tarzına adapte olmuşlardır. En bilinen tür olan Gökkuşağı Lorisi (Trichoglossus moluccanus), adeta canlı bir gökkuşağını andıran mavi, yeşil, turuncu ve kırmızı renkleriyle dünya çapında tanınır. Lorilerin diğer papağanlardan en temel farkı, dillerinin ucundaki fırçamsı papilla yapısıdır. Bu benzersiz adaptasyon, çiçeklerin derinliklerindeki nektarı ve poleni verimli şekilde toplamalarını sağlar. Doğada ağaç çiçekleri arasında akrobatik hareketlerle dolaşarak hem beslenirler hem de kritik bir tozlayıcı rol üstlenirler — birçok Avustralya yerli bitkisi tozlaşma için lorilere bağımlıdır. Kişilik olarak loriler, papağan dünyasının en enerjik ve sevecen üyelerinden biridir. Sahiplerine aşırı bağlanırlar, kucaklanmayı ve fiziksel temayı severler, hatta sırt üstü yatarak uyuyabilirler. 'Velcro kuşu' lakabıyla anılırlar çünkü sürekli sahibinin üzerinde olmak isterler. Akrobatik yetenekleri olağanüstüdür: baş aşağı sallanır, ip cambazı gibi tüneklerde yürür ve oyuncaklarla saatlerce eğlenirler. Ancak lorilerin bakımı ciddi bir taahhüt gerektirir. Nektar bazlı diyetleri nedeniyle dışkıları sıvı ve sıçrayıcıdır — kafes çevresi, duvarlar ve mobilyalar düzenli olarak kirlenir. Günde en az bir, ideal olarak iki kez kafes temizliği şarttır. Bu hijyen gereksinimleri, yüksek enerji seviyeleri ve güçlü sesleri, lorileri yalnızca deneyimli ve özverili kuş sahipleri için uygun kılar. Doğru bakıldığında ise dünyada eşi olmayan bir dostluk sunarlar.

Lori papağanlarının evrimi, Avustralasya'nın çiçekli bitkilerinin çeşitlenmesiyle paralel ilerlemiştir. Yaklaşık 20-25 milyon yıl önce, atasal papağan popülasyonlarından ayrışarak nektarivor beslenmeye geçiş yapan loriler, dil yapıları ve sindirim sistemleri açısından radikal adaptasyonlar geliştirmişlerdir. Loriinae alt familyası, Loriini (loriler) ve Melopsittacini (muhabbet kuşları) olmak üzere iki tribüse ayrılır; bu da muhabbet kuşlarının aslında lorilerin en yakın akrabası olduğunu gösterir. Avustralya Aborjin halkları, gökkuşağı lorilerini 'wuya' veya 'biliŋ' gibi isimlerle anmış ve Rüya Zamanı (Dreamtime) mitolojilerinde renklerin kaynağı olarak betimlemişlerdir. Bir efsaneye göre lorinin renkleri, çiçeklerin şükran nişanesi olarak hediye edilmiştir. Endonezya'da loriler, Maluku Adaları'nın kültürel sembollerinden biridir ve geleneksel tören başlıklarında lori tüyleri kullanılmıştır. Avrupa'ya ilk lori örnekleri 18. yüzyılda getirilmiş, ancak özel beslenme gereksinimleri nedeniyle uzun süre hayatta tutulamamışlardır. Ticari lori nektarının geliştirilmesi ancak 1970'lerde mümkün olmuş ve bu tarihten sonra evcil lori bakımı pratik hale gelmiştir. Günümüzde Avustralya şehirlerinde gökkuşağı lorileri, park ve bahçelerde yarı evcil popülasyonlar oluşturmuştur — Sydney ve Melbourne'da el ile beslenmeye alışmış binlerce lori parkları ziyaret eder. IUCN verilerine göre bazı ada türleri (özellikle Eos cyanogenia — Mavi Kulaklı Lori) habitat kaybı ve yasa dışı yakalama nedeniyle tehlike altındadır.

Loriler, tür çeşitliliğine bağlı olarak 15 cm'lik cüce lorilerden 30 cm'lik büyük türlere kadar geniş bir boyut aralığına sahiptir. Ağırlıkları 30 gramdan (küçük türler) 200 grama (büyük türler) kadar değişir. En dikkat çekici fiziksel özellikleri, papağan dünyasında benzersiz olan fırçamsı dil yapılarıdır. Dilin ucundaki binlerce ince papilla, nektar ve poleni son derece verimli şekilde toplar — bu yapı, bir boya fırçasının kıllarına benzer. Renk açısından loriler, kuş dünyasının en gösterişli üyelerinden biridir. Gökkuşağı Lorisi'nde koyu mavi baş, yeşil sırt ve kanatlar, turuncu-sarı göğüs bandı, kırmızı-turuncu karın ve mor-mavi uyluk tüyleri bir arada bulunur. Kırmızı Lori (Eos bornea) tamamen kırmızı gövdesiyle, Misk Lorisi (Glossopsitta concinna) ise yeşil-kırmızı renk kombinasyonuyla tanınır. Tüy yapıları ince ve ipeksidir, yağmur damlalarını kolayca savurur. Gagaları diğer papağanlara kıyasla daha dar, sivri ve genellikle parlak turuncu-kırmızı renktedir — bu yapı çiçek taçyaprakları arasına girmeye uygundur. Ayak yapıları zigodaktil (2 parmak ileri, 2 parmak geri) olup, ince dallarda ve çiçek saplarında akrobatik pozisyonlarda asılmaya müsaittir. Kuyrukları genellikle sivri uçlu ve orta uzunluktadır. Cinsiyet ayrımı dışarıdan zordur; DNA testi en güvenilir yöntemdir.

Lori bakımı, papağan türleri arasında en yoğun hijyen gereksinimi olan bakım rejimlerinden biridir. Kafes seçiminde minimum 60x60x90 cm boyutlar önerilir, ancak 90x60x120 cm ideal ölçüdür. Kafes malzemesi paslanmaz çelik olmalıdır çünkü sıvı dışkıların asidik yapısı krom kaplı telleri aşındırır. Kafes tabanı çekmeceli ve kolay çıkarılabilir olmalıdır — her gün, ideal olarak günde iki kez altlık değişimi gerekir. Kafes çevresine 50-60 cm mesafede plexiglass veya plastik sıçrama koruması yerleştirilmesi, duvar ve zemin kirlenmesini büyük ölçüde azaltır. Oyuncak ve zenginleştirme açısından loriler son derece talepkârdır. Halat merdivenleri, salıncaklar, akrobasi halkaları ve yıkıcı oyuncaklar (ahşap bloklar, karton kutular) sürekli rotasyona tabi tutulmalıdır. Loriler yıkıcı gücü yüksek kuşlardır — oyuncaklar hızla tüketilir. Ayna ve çıngıraklı oyuncaklar da severler. Günde minimum 3-4 saat kafes dışı uçuş ve etkileşim zamanı sağlanmalıdır; bu süre azaldığında davranış bozuklukları (tüy yolma, çığlık) gelişir. Banyo, loriler için sadece hijyen değil aynı zamanda büyük bir keyif kaynağıdır. Sığ bir tabakta günlük banyo fırsatı sunulmalıdır — birçok lori suyun içinde yuvarlanmayı ve sıçratmayı sever. Haftalık sprey banyo da tüy sağlığını destekler. Oda sıcaklığı 20-28°C arasında tutulmalı, ani sıcaklık değişimlerinden kaçınılmalıdır. Loriler tropik kuşlardır ve soğuğa dayanıksızdır. Ses seviyesi konusunda uyarı: loriler, özellikle şafak ve akşamüstü saatlerinde yüksek frekanslı keskin çığlıklar atarlar. Bu ses, apartman yaşamında ciddi komşu sorunlarına yol açabilir. Ses eğitimi mümkündür ancak doğal davranışı tamamen bastırmak sağlıksızdır.

Lori papağanlarında en kritik sağlık riski, demir depolama hastalığı (hemokromatoz) olup bu durum karaciğerde aşırı demir birikmesine ve organ yetmezliğine yol açar. Loriinae alt familyasının sindirim sistemi, demiri diğer kuşlardan çok daha verimli emer — bu nedenle diyetteki demir içeriği kesinlikle kontrol altında tutulmalıdır. Yüksek demir içerikli gıdalar (koyu yeşil yapraklı sebzeler, baklagiller, kırmızı et, demir takviyeli peletler) asla verilmemelidir. Hemokromatoz belirtileri: halsizlik, tüy kalitesinde bozulma, karın şişkinliği, nefes darlığı ve ani ölüm. Yılda en az bir kez tam kan paneli ve serum demiri ölçümü yaptırılmalıdır. Maya enfeksiyonları (Candida albicans), lorilerin nemli ve şekerli diyeti nedeniyle sık görülen bir problemdir. Belirtiler: ağızda beyaz plaklar, yutma güçlüğü, iştahsızlık ve kusma. Nektar kaplarının 4-6 saatte bir temizlenmesi ve taze nektar konulması, maya çoğalmasını önler — oda sıcaklığında nektar hızla fermente olur. Aspergilloz (mantar kaynaklı solunum enfeksiyonu) da lorilerde ciddi seyreder; küflü ortamlar, nemli ve havalandırması kötü odalar risk faktörleridir. Proventricular Dilatasyon Hastalığı (PDD / 'Macaw Wasting Disease') lorileri de etkiler; sindirim ve sinir sistemi semptomları gösterir. Chlamydia psittaci (papağan humması) riski tüm papağanlarda olduğu gibi lorilerde de mevcuttur. Tüy yolma, stres kaynaklı davranış bozukluğu olarak sık görülür — sosyal izolasyon ve uyaran eksikliği başlıca tetikleyicilerdir.

Lori beslemesi, papağan bakımında en özelleşmiş diyet rejimlerinden biridir ve diğer hiçbir papağan türüne benzememektedir. Temel diyet, ticari kuru lori nektarı (Vetafarm, Nekton-Lori, Wombaroo gibi markalar) veya ıslak nektar karışımından oluşmalıdır. Kuru nektar tozu her gün taze su ile karıştırılarak hazırlanır — hazır nektar oda sıcaklığında 4-6 saatten fazla bırakılmamalıdır, çünkü bakteri ve maya hızla çoğalır. Günde 2-3 kez taze nektar sunulması idealdir. Taze meyve, diyetin %30-40'ını oluşturmalıdır. Düşük demir içerikli meyveler tercih edilir: elma, armut, üzüm, papaya, mango, kavun, karpuz ve muz. Narenciye türleri (portakal, mandalina) C vitamini açısından faydalıdır ancak aşırı miktarda verilmemelidir (asit mide sorunlarına yol açabilir). Meyveler küçük parçalara bölünerek sunulmalıdır. Çiçekler (hibiskus, karanfil, pancar çiçeği, grevillea) doğal nektar kaynağı olarak sunulabilir — pestisitsiz olduklarından emin olunmalıdır. Kesinlikle verilmemesi gerekenler: kuru tohum karışımları (sindirim sistemi uygun değildir, kroplanın tıkanmasına yol açar), avokado (toksik), çikolata, kafein, alkol, soğan, sarımsak ve yüksek demir içerikli gıdalar. Pelet bazlı özel lori yemleri (düşük demirli formülasyon) nektar diyetini desteklemek için kullanılabilir, ancak tek başına yeterli değildir. Bal, bazı kaynakların aksine önerilmez — pastörize bal besin değeri açısından sınırlıdır, çiğ bal ise botulizm riski taşır. Su, her zaman temiz ve taze olarak bulundurulmalıdır. Lorilerin sıvı dışkıları nedeniyle su kapları hızla kirlenir — günde en az 2-3 kez yenilenmelidir.